آشتی کنون

يه موقعی ميشه هر چی داد ميزنی خدا نميشنوه! اصلا انگار نه انگار.
بعد شاکی ميشی ميگی اين چه خداييه که حرف بنده ش رو هم نميشنوه.
بعد باهاش قهر ميکنی. ديگه باهاش حرف نميزنی. اونم همينطور. اصلا اون تنها کسيه که قهر کنی قهر ميکنه. منت کشی نميکنه.
بعد خسته ميشی. روت هم نميشه بری جلو حرف بزنی. ديدی با يکی که قهر ميشی خيلی سخته پا پيش بذاری برای آشتی؟ آدمه ديگه. غرور داره.
بعد يهو يه روزی با خودت ميگی نکنه اون ميشنيده و جواب هم ميداده، من نميشنويدم؟
شرمنده ميشی! ميری جلو حرف ميزنی. توی کوه. وسط طبيعت.
خوب گوشاتو باز ميکنی. صدای پرنده ها رو ميشنوی. به وجد ميای و دوباره با هم آشتيتون ميشه. اصلا اون تنها کسيه که آشتی کنی هيچ وقت ناز نمينکه.
تو اين اسلام هم که هی ميگن توبه توبه همينه ديگه!‌ يعنی برو بگو آشتی، اونم ميگه باشه آشتی.

/ 2 نظر / 10 بازدید
bahar

اوهوم. ولی بعضي وقتا نازم ميکشه ها. می کشه ما دير می فهميم. بعد فقط شرمندگيش برامون ميمونه.

:)

آشتی کنون مبارک!